ONLAR GİDERKEN BEN…

ONLAR GİDERKEN BEN…

Kelimelerin yetersiz kaldığı, o zamanın, o anın geldiğinin tekrar farkındaydım.

İçimdeki duyguların, hislerin kalbimde kopardığı fırtınaları dindirecek o adımı atacak cesaretsizliğin bir daha acısını yaşamam gerektiğini kabul etmek aczi içindeydim.

Kahrolası megaloman, kapris ve cesaretsizliğim avucumdan değerlerimi her zaman olduğu gibi yine alıyordu.

Ve de aldı. Kaybeden bendim, kaybettiren ise kahrolası kişiliğimin pasif, pısırık, asosyal kimliğiydi.

Ogün ayrılığa atılan adımlara güle güle diyebildiğim sadece aklımda kalandı.

Ve O da diğerleri gibi gitmişti. Nereye gitmişti, adımları onu hangi dünyaya götürmüştü hala merak eder dururum…

Aynı diğer kaybettiklerim gibi kahrolası onur ve gururumun kurbanı olmuştum.

Bir gün elime aldığım kalem ile yaşadıklarımı yazmağa niyetlendiğimde ne yazık ki kaleme dahi hükmedemediğimin farkına varmak ise benim gerçeğimdi…

355 total views, 1 views today


Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir